Έχουμε μπροστά μας τον τελευταίο Σεπτέμβριο που η σημερινή κυβέρνηση, από το βήμα της ΔΕΘ, θα παρουσιάσει με αυτοθαυμασμό την εικόνα μιας Ελλάδας που προοδεύει. Γιατί λίγες εκατοντάδες μέτρα μακριά, όμως, υπάρχει μια άλλη Ελλάδα. Η Ελλάδα του νοικοκυριού που κάνει ξανά και ξανά τον λογαριασμό τα τελευταία χρόνια και βλέπει ότι δεν βγαίνει.

Πέρα από τα δημοσιονομικά μεγέθη, όσοι δεν υποφέρουν από στρουθοκαμηλισμό αντιλαμβάνονται ότι όλο και περισσότερα ελληνικά νοικοκυριά βιώνουν ένα «τρίγωνο του διαβόλου»: τιμές, εισόδημα, ανάγκες. Στη μία κορυφή του τριγώνου είναι οι τιμές που έχουν ξεφύγει παντού. Το ξέρουμε, το ζούμε. Στην άλλη κορυφή είναι το εισόδημα που δεν ακολουθεί την αύξηση των τιμών. Μένει πίσω συνεχώς. Και στην τρίτη κορυφή είναι η πιο κρυφή και ύπουλη πληγή: οι ανάγκες που αυξάνονται. Τα παλαιά δικαιώματα που σήμερα έγιναν βασικές ανάγκες, διότι το κράτος αποσύρεται.

Η υγεία και η παιδεία για παράδειγμα δεν θα έπρεπε να αποτελούν πολυτέλειες. Όταν, όμως, το δημόσιο νοσοκομείο δεν μπορεί να σε εξυπηρετήσει, η ιδιωτική περίθαλψη γίνεται ανάγκη. Όταν το δημόσιο σχολείο δεν στηρίζεται, η πρόσθετη ιδιωτική δαπάνη γίνεται μονόδρομος. Ακόμα και η αξιοπρεπής στέγη με βιώσιμο για το νοικοκυριό ενοίκιο φαντάζει μακρινό όνειρο για την ελληνική οικογένεια.

Έτσι όμως δημιουργούνται οι δύο Ελλάδες. Από τη μία, η Ελλάδα των προνομίων, που μπορεί να αγοράσει όσα το κράτος δεν παρέχει. Από την άλλη, η Ελλάδα των υποχρεώσεων, που πληρώνει φόρους αλλά στερείται βασικά δικαιώματα. Η Ελλάδα που έχει πρόσβαση σε εξουσία, χρηματοδότηση και ευκαιρίες και η Ελλάδα που περιμένει ένα επίδομα για να καλύψει ένα μικρό μέρος όσων έχει ήδη χάσει. Αποτέλεσμα; Αδιάκοπη διεύρυνση κοινωνικών, γεωγραφικών και διαγενεακών ανισοτήτων.

Αυτός ο φαύλος κύκλος πρέπει να ανατραπεί – και δεν ανατρέπεται, ούτε αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακά δημοσιονομικά πυροτεχνήματα στη ΔΕΘ. Απαιτεί αλλαγή παραδείγματος στη διακυβέρνηση της χώρας. Για αυτό και έχει αξία το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ. Διότι δεν κοιτάζει μόνο την οικονομική διάσταση του προβλήματος. Προφανώς και φέρνουμε προτάσεις για την οικονομία και την άμεση ανακούφιση του οικογενειακού εισοδήματος.

Αλλά δεν μένουμε εκεί.

Επιμένουμε και για αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας αξιοποιώντας τα πέντε εργαλεία που έχουμε για να εντάξουμε περισσότερες Ελληνίδες και Έλληνες σε αυτό: τη δημόσια περιουσία, τις αναξιοποίητες πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, τη φορολογία, το τραπεζικό της σύστημα και τα χρήματα που έρχονται από το εξωτερικό.

Επιμένουμε σε λύσεις και για το κοινωνικό κράτος, το οποίο δεν το αντιμετωπίζουμε ως αγαθοεργία, όπως το βλέπει η Νέα Δημοκρατία, αλλά ως επένδυση, στις δυνατότητες της Ελληνίδας και του Έλληνα.

Και, τέλος, επιμένουμε και σε αλλαγές στη δομή της διοίκησης του κράτους, γιατί μία κοινωνία δεν φτωχοποιείται μόνο όταν δεν έχει ρευστότητα, αλλά και όταν δεν έχει θεσμούς. Όταν ο πολίτης δεν νιώθει ίσος απέναντι στο νόμο και το κράτος και νιώθει την πατρίδα του διαιρεμένη στα δύο.

Μόνο η ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση του ΠΑΣΟΚ μπορεί να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στις δύο Ελλάδες που ζούμε. Και να οικοδομήσει μία Ελλάδα που αναγνωρίζει την αξία και εγγυάται δικαιώματα σε κάθε πολίτη. Μία Ελλάδα που μάς αφορά όλους.