Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Χθες, στην Θεσσαλονίκη, η κυβέρνηση επέλεξε ότι το πρόβλημα ήταν έξω από το ξενοδοχείο και όχι μέσα.  

Μιας που σήμερα γιορτάζουν οι Μελίνες, και χρόνια τους πολλά, θα θυμίσω την φράση που είπε η Μελίνα Μερκούρη όταν η χούντα της πήρε την ιθαγένεια. 

«Εγώ γεννήθηκα Ελληνίδα και θα πεθάνω Ελληνίδα. Ο Παττακός γεννήθηκε φασίστας και θα πεθάνει φασίστας.»

Ο Κασιδιάρης γεννήθηκε φασίστας και θα πεθάνει φασίστας. 

Όταν ρίχνεις χημικά σε Έλληνες για να προστατεύσεις φασιστές κάτι κάνεις λάθος.  

Αποφασίστε γρήγορα προτεραιότητες και πράξτε αναλόγως.

Το τελευταίο διάστημα, σε διάφορες υποθέσεις,  ακούμε όλο και πιο συχνά από την κυβέρνηση ότι «μπαίνουν κανόνες». Το είπε ο Υπουργός όταν παρουσίασε το νομοσχέδιό του. Το ακούσαμε για την φοροδιαφυγή. Το ακούσαμε για το μπάσκετ. Για την υγεία, για την ακρίβεια, για τις αγροτικές επιδοτήσεις.

Μου αρέσει η φράση «μπαίνουν κανόνες». Ξέρετε γιατί; Διότι όταν γίνεται σωστά μπαίνει ένα πλαίσιο το οποίο ξεκαθαρίζει στον πολίτη τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει. 

Και δεύτερον, προστατεύει τον πολίτη από την ασυδοσία του κράτους. Δηλαδή από την ασυδοσία της εξουσίας.

Θυμάμαι, η φράση «βάλε κανόνες» ήταν αυτή που ίσως χρησιμοποίησα περισσότερο, κάνοντας κριτική στον κ. Μπακογιάννη στον Δήμο της Αθήνας.

Γιατί; Θα σας πω ένα παράδειγμα. Από πολλά παραδείγματα.

Ένας Δήμαρχος και το Δημοτικό του Συμβούλιο μπορούσαν να δεσμεύουν θέσεις παρκαρίσματος για πολίτες, επιχειρήσεις ή δημόσιους φορείς.

Σε δύο περιπτώσεις οι κανόνες ήταν ξεκάθαροι: Για συμπολίτες μας με αναπηρία. Και για πρεσβείες. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, χάος. Ακόμα και στα νοσοκομεία.

Οι θέσεις πάρκινγκ λοιπόν ήταν πηγή ρουσφετιών για τον Δήμαρχο Αθηναίων.

Για να καταλάβετε την ασυδοσία και την αδικία, στο τέλος καταντούσε να δίνουμε θέσεις παρκαρίσματος σε ανθρώπους που είτε είχαν οδηγούς οι ίδιοι, ή χειρότερα, τους διασφάλιζε οδηγό το κράτος.

Δηλαδή ως φορολογούμενοι, και τους πληρώναμε οδηγό και κλείναμε για χάρη τους μια θέση στάθμευσης.

Στην πόλη που έχει ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα στάθμευσης στην Ευρώπη. Προσπαθούσα λοιπόν να πείσω τον Δήμαρχο να βάλει κανόνες. Αδύνατον.

Και έφτασα σε σημείο να μην ψηφίζω καμία θέση, εκτός των ατόμων με αναπηρία.

Καταψήφισα ακόμα και τις θέσεις του κ. Παυλόπουλου, όταν έφυγε από το Προεδρικό Μέγαρο, και της κυρίας Σακελλαροπούλου όταν πήγε. Όχι διότι δεν πρέπει να έχουν. Αλλά διότι η ασυδοσία πρέπει να σταματήσει.

Ξέρετε ποια ήταν η μεγαλύτερη ειρωνεία; Ότι ακόμα και για τα Άτομα με Αναπηρία, που είχαν ξεκάθαρους κανόνες, για το αν δικαιούνται ή όχι θέση, περνούσαμε την τελική απόφαση από το Δημοτικό Συμβούλιο, για να νομίζουν ότι εμείς, ο Δήμαρχος και οι Δημοτικοί Σύμβουλοι, τους κάναμε κάποιο χατίρι. 

Δηλαδή, αμ τους βάζαμε να περάσουν όλη την γραφειοκρατία να αποδείξουν ότι έχουν κάποια αναπηρία. Αμ τους βάζαμε να περάσουν όλη την γραφειοκρατία να αποδείξουν ότι η συγκεκριμένη αναπηρία δικαιολογεί θέση παρκαρίσματος, αμ τους βάζαμε να έρθουν να προσκυνήσουν. Αν αυτό δεν σε κάνει να σιχαίνεσαι το κράτος δεν ξέρω τι θα σε κάνει.

Άρα λοιπόν, οι κανόνες είναι εκεί και για να βάζουν πλαίσιο και για να προστατεύουν τον πολίτη από την ασυδοσία της εξουσίας.

Κάτω λοιπόν από κανονικές συνθήκες, το «μπαίνουν κανόνες» θα ήταν κάτι που θα χειροκροτούσα. 

Γιατί λοιπόν σήμερα το «μπαίνουν κανόνες» της κυβέρνησης δεν πείθει κανέναν;

Για τρεις λόγους: Ο ένας, διότι σε πολλές περιπτώσεις η κυβέρνηση το λέει, αλλά δεν το κάνει.

Κάτι που, για παράδειγμα, εξηγεί τη διαχρονική της αποτυχία στο μέτωπο της ακρίβειας.

Ο δεύτερος, διότι το κάνει η κυβέρνηση μόνο επειδή στριμώχτηκε, αφού έχει εκμεταλλευτεί ή έχει αφήσει άλλοι να εκμεταλλευτούν κάθε σπιθαμή απουσίας κανόνων.

Καταχρηστικές χρεώσεις τραπεζών, ασυδοσία των funds, και ατελείωτα άλλα παραδείγματα.

Και ο τρίτος, διότι πολύ συχνά η Κυβέρνηση βάζει κανόνες εκεί που ήδη υπάρχουν ενώ θα έπρεπε να εφαρμόσει εκείνους που ήδη υπάρχουν.

Για παράδειγμα οι επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ. 

Στην Ελλάδα άλλωστε συνήθως δεν έχουμε έλλειμμα κανόνων. Έχουμε έλλειμμα εφαρμογής τους.

Δείτε όμως και τις τρεις περιπτώσεις που ανέφερα πριν: Γιατί να πεις ότι βάζεις κανόνες και να μην το κάνεις; Γιατί να βάλεις κανόνες μόνο όταν και μόνο εκεί που στριμώχνεσαι; Και γιατί να βάλεις κανόνες εκεί που ήδη υπάρχουν ενώ δεν έχεις εφαρμόσει εκείνους που ήδη υπάρχουν;

Για έναν λόγο μόνο: Επικοινωνία.

Και αυτή η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα, μα τίποτα, με κίνητρο άλλο από την επικοινωνία.

Όταν όμως η επικοινωνία, και όχι ο πολίτης, είναι το κίνητρο σου κάνεις ακόμα μεγαλύτερες ζημιές. Πώς; Το εξήγησε καλά η κα Θρασκιά.

Η αγωνία σου να επικοινωνήσεις ξαφνικά «αποτελεσματικότητα», όταν ήσουν αναποτελεσματικός για χρόνια,  σε κάνει να γίνεσαι απόλυτος.

Και έτσι, πολύ συχνά αυτή η κυβέρνηση αντί να αφήσει να υπάρξει χρόνος προσαρμογής επιβάλει πράγματα που ή δεν είναι εφαρμόσιμα και ξεχνιούνται με την πάροδο του χρόνου ή στριμώχνουν ανθρώπους που ζούσαν στο πλαίσιο της θολούρας που η ίδια είχε αφήσει.

Συχνά στο εξωτερικό, για να μην γίνεται αυτό, υπάρχει μια περίοδος προσαρμογής που δείχνει ότι μία κυβέρνηση αναγνωρίζει το αναποτελεσματικό της άμεσης εφαρμογής ενός νόμου και αφήνει χρόνο μέχρι να εφαρμοστεί καθολικά. Σπανίως όμως το βλέπουμε από μια Κυβέρνηση που θέλει να πείσει ότι τώρα, τώρα όλα αλλάζουν.

Αυτό είναι το μήνυμα που με αγωνία θέλει να επικοινωνήσει η κυβέρνηση: «Τώρα πρέπει να δείξουμε αποφασιστικότητα! Τώρα πρέπει να δείξουμε ότι εννοούμε την επιβολή μας! Τώρα πρέπει να δείξουμε ποιος είναι το αφεντικό!».

Αλλά το ερώτημα στο μυαλό του κάθε πολίτη είναι ένα: «Πού ήσουν αφεντικό τόσο καιρό;»

Κυβερνάς 2670 ημέρες και σήμερα. Πού ήσουν όταν με γονάτιζαν τα μονοπώλια που εσύ άφησες στο απυρόβλητο; Πού ήσουν όταν ένας αγρότης έπαιρνε από άλλον αγρότη την επιδότηση του; Πού ήσουν τόσα χρόνια που ακούμε για το μπάσκετ; Ή για τα μεγάλα ψάρια φοροδιαφυγής που τώρα θυμήθηκες; Πού ήσουν στα τρένα που έπρεπε χαθούν τόσες ψυχές για να ξυπνήσεις; Ή στο χώρο της υγείας που έπρεπε να πεθάνει ένας διάσημος συμπολίτης μας για να κάνεις ελέγχους; Και η απάντηση σε όλα αυτά είναι «πουθενά».

Άλλες φορές από ανικανότητα. Αλλά, δυστυχώς, όχι μόνο. Είναι και από άποψη. Διότι η ασυδοσία ήταν και είναι η πηγή της εξουσίας τους. Και τόσα χρόνια την ξεζουμίσανε.

Στάλα στάλα, ένας πρωθυπουργός που μας πούλησε ότι επειδή σπούδασε στο εξωτερικό ξέρει, άφησε να σαπίσουν οι θεσμοί που προστατεύουν τους πολίτες.

Στάλα στάλα, ένας πρωθυπουργός που μας πούλησε ότι ξέρει την αγορά, την άφησε να ροκανίσει το εισόδημα της ελληνικής οικογένειας.

Και στάλα στάλα, ένας πρωθυπουργός που μας έλεγε ότι οι προηγούμενη ήταν ασύδοτοι, κατάφερε να σπάσει το δικό τους ρεκόρ ανομίας και ασυδοσίας.

Αλλά εδώ ταιριάζει το ρητό… Μπορείς να κοροϊδεύεις κάποιους ανθρώπους συνέχεια. Μπορείς να κοροϊδέψεις όλους τους ανθρώπους κάποιες φορές. Αλλά δεν μπορείς να κοροϊδεύεις όλους τους ανθρώπους, συνέχεια.

Κρατήστε αυτό κυρίες και κύριοι της Κυβέρνησης γιατί θα ψάχνετε να καταλάβετε τι σας βρήκε».