Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Εκτός από την άμυνα, τρεις είναι οι πυλώνες ισχύος μιας χώρας: η διπλωματία, η οικονομία και οι θεσμοί. Ο σημερινός απρόβλεπτος κόσμος απαιτεί πατριωτική εγρήγορση και στους τέσσερεις πυλώνες.

Αν πιστεύεις, ότι η άμυνα της χώρας εξαρτάται αποκλειστικά από αγορές όπλων, η χώρα μας πάει καλά. Δεν το πιστεύω. Και αν κρίνω από την στάση της κυβέρνησης στο θέμα του καλωδίου δεν μοιάζει να το πιστεύει ούτε η κυβέρνηση. Συνεχίζει όμως να χειροκροτεί τον εαυτό της.

Και σε ότι αφορά τη διπλωματία, δεν θα μπορούσαμε παρά να είμαστε βαθύτατα προβληματισμένοι από το βαθμό υποχώρησης της διεθνούς θέσης της Ελλάδας στην τρέχουσα συγκυρία. Ο Πρωθυπουργός, των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ που εγώ γνώρισα, δεν θα άφηνε ποτέ να ξεκινήσει κουβέντα για οποιαδήποτε εμβάθυνση της συμμετοχής της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή άμυνα, χωρίς πλήρη διασφάλιση των εθνικών συμφερόντων.

Θα καθόριζε αυτός τη συζήτηση. Θα πρωταγωνιστούσε. Δεν θα παρακολουθούσε.

Και ο Υπουργός Εξωτερικών, μίας κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, θα είχε αντιληφθεί πολύ νωρίτερα τι γινόταν στην Συρία. Και θα είχε «κατασκηνώσει» στην ευρύτερη περιοχή της λωρίδας της Γάζας, μέχρι να δοθεί τέλος στο έγκλημα που συντελείται εκεί. Διαμεσολαβώντας νυχθημερόν. Επί τόπου.

Γιατί θα είχε την αξιοπιστία να κοιτάει στα μάτια και Παλαιστίνιους και Ισραηλινούς. Και το κύρος να επηρεάσει εταίρους και συμμάχους μας. Σήμερα παρακαλάμε για ραντεβού.

Και θα τα έκανε όλα αυτά, όχι μόνο για να αναδείξει τον στρατηγικό ρόλο της Ελλάδας στην περιοχή, Αλλά, διότι αυτό επιβάλλουν οι αρχές και οι αξίες της Πατρίδας μας. Μια χώρα, φορέας διεθνούς δικαίου και προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μιας Ελλάδας, που ευδοκιμεί ως γέφυρα πολιτισμών και μαραζώνει ως σύνορο.

Αντίθετα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποφάσισε να διακόψει την εξωτερική πολιτική όλων των ελληνικών κυβερνήσεων από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου. Να παραμείνει άβουλος θεατής μπροστά σε μια από τις χειρότερες σελίδες της σύγχρονης παγκόσμιας Ιστορίας. Με ανυπολόγιστο κόστος για την αξιοπιστία της χώρας στην ευρύτερη περιοχή.

Πάμε όμως και στην οικονομία που μας φέρνει σήμερα εδώ. Τα ανέλυσε διεξοδικότατα και πληρέστατα ο εισηγητής μας, Γιώργος Νικητιάδης. Όταν ξεκίνησα να διαβάζω τους τίτλους του νομοσχεδίου είπα μέσα μου: «Επιτέλους, να και ένα νομοσχέδιο που μιλάει για παραγωγικό μετασχηματισμό της ελληνικής οικονομίας, για αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, για βιώσιμη ανάπτυξη, για τεχνολογία, για κυκλική οικονομία, για παραγωγικότητα, για εφαρμοσμένη καινοτομία, για κοινωνική οικονομία. Ακόμα και για χειροτεχνία».

Κάθε θέμα,εξαιρετικά σημαντικό  για την ανάπτυξη της Ελλάδας σε ένα κόσμο απρόβλεπτο, που αλλάζει με ταχύτητα φωτός. Και μετά διάβασα το νομοσχέδιο. Τροποποίηση.  Τροποποίηση. Τροποποίηση Πιο κάτω;  Τροποποίηση. 98 άρθρα. 90 τροποποιήσεις.

Ποιανού νόμου; Του αναπτυξιακού νόμου του 2022. Ενός νόμου που δεν έχει ακόμα αξιολογηθεί. Ξέρετε γιατί;  Διότι δεν έχει καν εφαρμοστεί. Από τα 13 καθεστώτα του, έχουν προκηρυχθεί 4. Από αυτά, έχουν υπάρξει υπαγωγές σε 2. Και εκταμιεύσεις; Μηδέν. Μηδέν! 

Σήμερα, λοιπόν αλλάζουμε τους νόμους των μαθηματικών: Τροποποιούμε το απόλυτο μηδέν.

Παρεμπιπτόντως, ξέρετε τι σημαίνει «τροποποίηση»; Αλλάζω. Κυρίως τα ανούσια. Μόλις σκέφτηκα καλύτερο τίτλο για το νομσχέδιο. «93 τρόποι να πεις τον προκάτοχο σου ‘ανούσιο’» (Παραφράζω, προφανώς, το άσμα του κ. Paul Simon). Αλήθεια;  Ποιος ήταν τότε ο Υπουργός; Αν δεν με απατά η μνήμη μου, ο κ. Γεωργιάδης. Καλά θα πάει αυτό.

Αλλά το εξήγησε ο Υπουργός. Τι να κάνω ο άμοιρος; Ο προηγούμενος Υπουργός με άφησε χωρίς πληροφοριακό σύστημα. Να ‘ναι καλά η Ένωση Τραπεζών που μου το έφτιαξε. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί τους κάνετε τεμενάδες. Και γιατί αγκομαχάει η αγορά.

Τι λείπει από το νομοσχέδιο; Πάνω από όλα νόημα. Κανένας προσδιορισμός λέξεων και εννοιών. Πώς αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση την ανάπτυξη, τον παραγωγικό μετασχηματισμό, την καινοτομία; Έστω την χειροτεχνία, βρε παιδάκι μου.

Κανένας μετρήσιμος στόχος. Τι θέλει να πετύχει η κυβέρνηση;

Καμία μέθοδος επίτευξης των στόχων. Πώς θα πετύχουμε αυτά που πρεσβεύει η κυβέρνηση;

Κανένας προσδιορισμός των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας, της κάθε περιοχής και του τρόπου ανάδειξης και στήριξης τους. Σε ποιες περιοχές της Ελλάδας θα επενδύσουμε; Και γιατί σε αυτές;

Κανένας προσδιορισμός των κλάδων υψηλής προστιθέμενης αξίας. Σε τι κλάδους θα επενδύσουμε. Και γιατί σε αυτούς; Με τι πόρους θα επενδύσουμε;

Μιλάει για το που θα πάνε τα λεφτά του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων, αλλά δεν μιλάει για άλλα χρηματοδοτικά εργαλεία.

Καμία πολιτική χρηματοδότησης μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Καμία στρατηγική για την πάταξη της γραφειοκρατίας που σκοτώνει σήμερα την επιχειρηματικότητα. Και κυρίως, καμία στρατηγική για το πώς πάμε από κατανάλωση και εισαγωγές σε επενδύσεις και εξαγωγές. Άδεια λόγια μόνο. Και ευχολόγια.

Αλλά και αυτά τα λόγια, μπερδεμένα είναι. Πάρτε το άρθρο 28. Μπερδεύει «Ψηφιακό και Τεχνολογικό Μετασχηματισμό» με την «Έρευνα και Εφαρμοσμένη Καινοτομία». Μπερδεύει δηλαδή τον ψηφιακό και τεχνολογικό μετασχηματισμό, που καθορίζει την παραγωγικότητα του σημερινού παραγωγικού μοντέλου, με τη νέα έρευνα και την εφαρμοσμένη καινοτομία που αφορά την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου.

Τα βάζει μαζί. Ομολογώντας αδυναμία κατανόησης απλών εννοιών και των πραγματικών αναγκών της οικονομίας του 21ου αιώνα. Τα βάζει μαζί. Αναδεικνύοντας περίτρανα ότι δεν ξέρει τι λέει. Και κυρίως ότι έχει αποτύχει οικτρά σε αυτά που λέει Αλλά τι τους νοιάζει; «Βάλτο. Καλό ακούγεται». Έτσι σκέφτονται.

Όπως και στο άρθρο 38. Θέλει λέει να αναπτύξει κοινωνική οικονομία και χειροτεχνία, αλλά αποκλείει μικρές επιχειρήσεις από χρηματοδότηση. Ενώ είναι αυτές, και μόνο αυτές, που μπορούν να αναπτύξουν τους συγκεκριμένους κλάδους. Αλλά τι τους νοιάζει; Τζάμπα λόγια και ευχολόγια.

Αν αλήθεια ήθελε η κυβέρνηση να αλλάξει παραγωγικό μοντέλο, το πρώτο που θα έπρεπε να βλέπουμε σήμερα, είναι δίπλα στον Υπουργό να βρίσκεται ο κ. Πιερρακάκης. Που έχει στο πεδίο δράσης του όλα τα χρηματοδοτικά εργαλεία που χρειαζόμαστε: και τις τράπεζες, και την δημόσια περιουσία, και την δυνατότητα να αλλάξει το φορολογικό σύστημα. Διότι αυτά χρειάζεσαι για να αλλάξεις το παραγωγικό μοντέλο. Και ο κ. Θεοδωρικάκος δεν έχει κανένα.

Αλλά δίπλα του θα έπρεπε να είναι και ο κ. Λιβάνιος. Διότι αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου δεν γίνεται, χωρίς αλλαγή του διοικητικού μοντέλου. Δεν μπορείς, για παράδειγμα, να πατάξεις την γραφειοκρατία. Ούτε μπορείς να χτίσεις περιφερειακά αναπτυξιακά προγράμματα, όσο οι Δήμαρχοι και Περιφερειάρχες, τα Επιμελητήρια και οι Συνεταιρισμοί, τοπικοί Πρυτάνεις και Πρόεδροι Εργατικών Κέντρων, αντί να μιλούν μεταξύ τους και να συναποφασίζουν, αναφέρονται όλοι σε άλλο Υπουργό. Αυτό που μπορείς βέβαια είναι άδεια λόγια και ευχολόγια.

Εμείς, που θέλουμε να αλλάξουμε το σημερινό παραγωγικό μοντέλο, θα ενεργούσαμε διαφορετικά:

Πρώτα από όλα, θα συντονίζαμε τα αρμόδια υπουργεία.

Δεύτερον, θα καταγράφαμε τα συγκριτικά πλεονεκτήματα κάθε περιοχής.

Τρίτον, θα διευρύναμε την παραγωγική βάση εντάσσοντας στον σχεδιασμό μας μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, και διασφαλίζοντας σε περισσότερες Ελληνίδες και περισσότερους Έλληνες πηγές χρηματοδότησης.

Κινητοποιώντας τις τράπεζες και δημιουργώντας περιφερειακά προγράμματα και φορείς χρηματοδότησης για μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που θέλουν να επενδύσουν στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της κάθε περιοχής τους.

Και απελευθερώνοντας όσες περισσότερες οικογένειες γίνεται από δάνεια που κοκκίνισαν χωρίς δική τους υπαιτιότητα. Διότι αν δεν διευρύνεις την παραγωγική σου βάση δεν αλλάζεις παραγωγικό σου μοντέλο.

Τέταρτον, θα θέταμε μετρήσιμους στόχους τόσο για την προώθηση Ελληνικών προϊόντων στο εξωτερικό όσο και για την παραγωγή, την καινοτομία και τις υπηρεσίες εντός Ελλάδας.

Πέμπτον, θα απελευθερώναμε πλουτοπαραγωγικές πηγές και δημόσια περιουσία από το Υπερταμείο. Σας το έχουμε ξαναπεί: Δεν κάνει τη δουλειά που χρειάζεται η χώρα. Κλείστε το. Ή, τουλάχιστον, αλλάξτε το.

Θα αλλάζαμε το φορολογικό πλαίσιο για να δώσουμε κίνητρα αντί για αντικίνητρα. Θα αλλάζαμε την αναπτυξιακή ικανότητα της διοίκησης συντονίζοντας φορείς της κάθε περιφέρειας γύρω από κοινούς στόχους που θα έχουν αυτοί πρώτα αποφασίσει. Και θα διεκδικούσαμε στην Ευρώπη ένα πλαίσιο όπου οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις θα ανταγωνίζονται τους ξένους στα ίσα. Όχι στην ανηφόρα. Όχι βάζοντας τες απέναντι σε ολιγάρχες και κολοσσούς που δεν σέβονται βασικούς κανόνες παραγωγής, που λειτουργούν ως μονοπώλια και πίσω από τους οποίους βρίσκονται πανίσχυρες κυβερνήσεις.

Κυρίες και κύριοι, τώρα είναι η ώρα να επενδύσουμε σωστά. Αλλά αυτό δεν γίνεται με λόγια και ευχολόγια. Δεν γίνεται με τροποποιήσεις παλιών αποτυχημένων μοντέλων ανάπτυξης. Αλλά με νέα νοοτροπία, νέα εργαλεία, νέους στόχους και νέες μεθόδους.

Και πάνω από όλα με πολιτική βούληση για ουσιαστική αλλαγή. Όχι με δικαιολογίες. Και όχι με απαξίωση των θεσμών. Σίγουρα όχι με επίκληση του Συντάγματος για να καλύψετε δική σας ανεπάρκεια

Η μονιμότητα φταίει, που 6 χρόνια, δεν εφαρμόσατε ένα λειτουργικό σύστημα αξιολόγησης; Που δεν επικαιροποιήσατε ένα οργανόγραμμα του δημοσίου και τα περιγράμματα καθηκόντων; Που δεν βελτιώσατε την ταχύτητα και λειτουργία των πειθαρχικών οργάνων; Αλήθεια τώρα;

Καμία μονιμότητα δεν υποχρέωσε την κυβέρνηση, 6 χρόνια τώρα, να χωρίζει τους Έλληνες σε «δικούς μας» και τους «άλλους» Να ασχοληθεί μόνο με το πώς θα επιλέγονται δικά της παιδιά σε θέσεις ευθύνης. Όπως καμία μονιμότητα δεν υποχρέωσε την κυβέρνηση να προσλάβει τον μοιραίο σταθμάρχη στη θέση του.

Ούτε για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έφταιξε η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποιοσδήποτε άλλος. Πόσο μάλλον οι θεσμοί και το Σύνταγμα. 6 χρόνια. 5 υπουργοί. 5 διοικήσεις ΟΠΕΚΕΠΕ. Αμέτρητες ερωτήσεις ΠΑΣΟΚ. Μόνο χλεύη από την κυβέρνηση. Χλεύη για όσους χτυπούσαμε καμπανάκια. Αλλά τώρα σιωπή. Τώρα χαμηλά το κεφάλι. Αλλά η ζημιά για τη χώρα και στον Έλληνα αγρότη ανυπολόγιστη.

Όχι κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Τίποτα από αυτά δεν είναι θέμα Συντάγματος.

Η αξιολόγηση, η διαφάνεια, η αξιοκρατία, η λειτουργία και η ταχύτητα απόδοσης πειθαρχικών οργάνων.Είναι πάνω από όλα θέμα πολιτικής βούλησης. Είναι πάνω από όλα θέμα ηγετικής αντίληψης και ικανοτήτων. Και εσείς δεν έχετε κανένα από αυτά.

Όπως και στην ουσιαστική αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου. Όπως και στην άμυνα και την διπλωματία. Όταν όμως διαχειρίζεσαι όλα εκείνα που καθορίζουν την ισχύ της Πατρίδας σου με όρους επικοινωνίας, όταν εγκαλείς τους άλλους αντί να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου, και όταν ψάχνεις δικαιολογίες αντί να βρίσκεις λύσεις,αποδεικνύεσαι τραγικά ανεπαρκής και στην πολιτική βούληση και στην ικανότητα να ηγηθείς.

Και όταν το κάνεις την ώρα που η χώρα οδηγείται σε τρεις κρίσεις μαζί, γεωστρατηγική, θεσμική και οικονομική, καθίστασαι απλά επικίνδυνος.