Κυρίες και κύριοι Συνάδελφοι,

Έφερα ένα δώρο στον Υπουργό. Η Ιστορία Δύο Πόλεων. Του Κάρολου Ντίκενς. Το έφερα για να τον ευχαριστήσω. Δεν ξέρει ακόμα γιατί. Θα καταλάβει αργότερα.

Πριν εξηγήσω όμως, κ. Υπουργέ,

Το βιβλίο είναι 500 σελίδες περίπου. Έχετε 24 ώρες να μου γράψετε εμπεριστατωμένη σύνοψη.

Μην διαμαρτύρεστε. Τόσο μας δώσατε για να τοποθετηθούμε για μια σύμβαση 1500 σελίδων.

1500 σελίδες από εσάς, τρεις μέρες για εμάς. 500 σελίδες από εμάς, μια μέρα για εσάς.

Είμαι σίγουρος ότι αντιλαμβάνεστε την αναλογία.

Ο λόγος όμως που ήθελα να ευχαριστήσω τον Υπουργό, είναι άλλος.

Είναι για να θυμάται την ημέρα που έγραψε την Ιστορία Δύο Συμβάσεων.

Και τον ευχαριστώ διότι δεν θα μπορούσε να μας κάνει μεγαλύτερο δώρο από το να φέρει τη σύμβαση για το αεροδρόμιο της Καλαμάτας αμέσως αφού μας έφερε την σύμβαση για το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας.

Θυμίζω ότι στη σύμβαση για την Βασιλίτσα η Κυβέρνηση έδωσε ένα χιονοδρομικό κέντρο σε έναν άνθρωπο χωρίς σχέδιο για την περιοχή, χωρίς business plan, χωρίς λεφτά και χωρίς εμπειρία σε χιονοδρομικά κέντρα.

Χωρίς κανένα σχέδιο σύνδεσης με την τοπική κοινωνία.

Η σύμβαση του αεροδρομίου της Καλαμάτας έχει τα δικά της προβλήματα, και θα μιλήσω γι’ αυτά, αλλά δεν έχει καμία σχέση με αυτή της Βασιλίτσας.

Ξεκινάει με μια ιστορία που διαβάζει σαν παραμύθι. Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας καπετάνιος.

Τον έλεγαν καπετάν Βασίλη και μετά από πού δουλειά δημιούργησε περιουσία. Αποφάσισε να την ξοδέψει κάνοντας αυτό που αγαπούσε. Αγαπούσε με πάθος την ιδιαίτερη πατρίδα του. Και αποφάσισε να την βοηθήσει.

Αποφάσισε λοιπόν, ότι σε ένα μέρος άγνωστο τουριστικά, θα φτιάξει έναν διεθνή προορισμό.

Αποφάσισε ότι μια μέρα στη Μεσσηνία θα έρθουν τα πιο πολυτελή ξενοδοχεία του κόσμου και θα γίνει παγκόσμιο κέντρο γκολφ.

Ότι θα έρχονται επισκέπτες από όλα τα μέρη του κόσμου σε ένα διεθνές αεροδρόμιο

Και ότι με αυτόν τον τρόπο θα αναδείξει την ομορφιά της πατρίδας του, τις παραδόσεις της, την απίστευτη ιστορία της και κυρίως τους ανθρώπους της.

Και τα σκέφτηκε όλα αυτά κοιτώντας ένα οικόπεδο με ελιές.

Σαν τα εκατοντάδες τέτοια οικόπεδα που βλέπει κανείς σε όλη την Ελλάδα. Αλλόκοτα όνειρα. Άπιαστα.

Από αυτά που σε κατατάσσουν στην κατηγορία του τρελού.

Του τρελού όσο τα περιγράφεις. Του οραματιστή όταν τα κάνεις πράξη.

Σε αυτή του την τρέλα λοιπόν, στην αρχή, δεν είχε πολλούς συμμάχους.

Ξεκίνησε, λοιπόν με αυτό που εκείνος θεωρούσε σημαντικότερο από όλα: να κερδίσει την τοπική κοινωνία.

Εξήγησε τι ήθελε να κάνει και σιγά σιγά, σταδιακά και επίμονα έπεισε ανθρώπους που δεν συμφωνούσαν. Ήθελε να τους πείσει όλους.

Πώς το έκανε; Άνοιξε το παιχνίδι σε όλους.

Εξήγησε πως αν γινόταν η τρέλα του όραμα, είχε για όλους.

Και τους έπεισε διαφημίζοντας παντού τον προορισμό.

Όχι αποκλειστικά το ξενοδοχείο του. Τον προορισμό.

Αλλά είχε και έναν εχθρό. Το ελληνικό κράτος.

Τα συστήματα που είχε βάλει το κράτος για να προστατεύεται από μεγάλες τρέλες ήταν τόσο περίπλοκα που αν ήθελες να κάνεις το όραμα σου πραγματικότητα είχες δύο επιλογές: είτε να μαζέψεις υπογραφές του δημοσίου, είτε να παρακάμψεις το νόμο.

Από όσο ξέρω, κάποιοι πολιτικοί ήθελαν να βοηθήσουν ειλικρινά. Κάποιοι όχι. Κάποιοι φαντάζομαι ήθελαν τα εύσημα. Και κάποιοι ίσως κάποιο τίμημα. Ποιος ξέρει;

Εκείνος όμως επέλεξε έναν δύσκολο δρόμο. Και μετά από πολλά χρόνια τα κατάφερε.

Στο τέλος, όλοι οι πολιτικοί στάθηκαν στο πλευρό του να τον χειροκροτήσουν, να του πουν τι καταπληκτική δουλειά έκανε, να τον συγχαρούν για την επιτυχία του.

Να τον χειροκροτήσουν και να φωτογραφηθούν. Κάποιοι να πάρουν τα εύσημα.

Όμως, λίγοι ασχολήθηκαν να απλοποιήσουν τα πράγματα για τον επόμενο «τρελό» που ήθελε να βοηθήσει την πατρίδα του.

Ακόμα και σήμερα, αν θέλεις να βοηθήσεις τον τόπο σου, ή θα ξοδέψεις απίστευτο χρόνο και χρήμα ή θα παρακάμψεις το νόμο.

Όλα οδηγούν στο να κάνουν λίγοι σοβαροί άνθρωποι την τρέλα τους, όραμα και πολλοί περισσότεροι να κάνουν δουλειές ευκαιριακές με μόνο σκοπό να κερδίσουν άμεσα. Με όποια μέθοδο. Αυτό που λέμε «αρπαχτή».

Αυτό που κάποιοι πολιτικοί κάναμε είναι να μάθουμε από την εμπειρία του καπετάν Βασίλη, τι σημαίνει να δημιουργείς προορισμό.

Πώς ξεκινάς, πώς χτίζεις τον προορισμό σταθερά και μακροχρόνια, πώς εντάσεις την τοπική κοινωνία

και την κάνεις συμμέτοχο στην προσπάθεια σου.

Μάθαμε τι σημαίνει να σχεδιάζεις σε βάθος χρόνου, πόσο πιο σημαντικό είναι το τελικό αποτέλεσμα από την αρπαχτή, και πώς η εμπειρία ενός ανθρώπου μπορεί και να εμπνεύσει και να επιμορφώσει άλλους να γίνουν καλύτεροι.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο λοιπόν ότι η εταιρία που δημιούργησε ο καπετάν Βασίλης θέλει να συμμετέχει στην αναβάθμιση του αεροδρομίου της Καλαμάτας.

Από την πρώτη στιγμή της επένδυσης, ήξεραν ότι όσο θα μεγαλώνει ως προορισμός, οι ευρύτερες υποδομές του τόπου του θα έπρεπε να αναβαθμίζονται μαζί του.

Και ότι αυτό, αν είναι να γίνει σωστά, πρέπει να γίνει με σωστούς συνέταιρους.

Δεν είναι χθεσινή ιδέα. Είναι μέρος ενός οράματος δεκαετιών.

Η Πολιτεία όμως τι κάνει; Η κυβέρνηση τι κάνει;  Πάμε λοιπόν τώρα στην σύμβαση και τον ρόλο του κράτους.

Όπως είπα, η σύμβαση δεν είναι χωρίς προβλήματα.

Έχουμε κάποια σοβαρά ερωτήματα για να ξέρουμε αν υπηρετούνται οι ανάγκες του δημοσίου:

Πώς μπορούμε σήμερα να κρίνουμε αν είναι δίκαιο το τίμημα παραχώρησης;

Τι θα πληρώσει το Δημόσιο για απαλλοτριώσεις, αρχαιολογικές εργασίες και αποζημιώσεις;

Ποια συγκεκριμένα έργα προβλέπεται να εκτελεστούν ως «Έργα Δημοσίου», με ποιον προϋπολογισμό, χρονοδιάγραμμα και χρηματοδότηση;

Και άλλα τέτοια ερωτήματα που περιέγραψε πολύ καλά η εισηγήτρια μας κα. Κατερίνα Σπυριδάκη.

Απλά πράγματα. Και δεν τα ρωτάμε τυχαία.

Ρωτάμε διότι τα έχετε κάνει θάλασσα σε έργα του Ταμείου Ανάκαμψης και ανησυχούμε ότι δεν μάθατε τίποτα από τα λάθη σας.

Πολύ καιρό τώρα κύριε Υπουργέ, χάσατε το δικαίωμα για λευκή επιταγή.

Αλλά υπάρχουν μερικά ακόμα μεγαλύτερα ερωτήματα. Που αφορούν τον προορισμό: Ποιο είναι το σχέδιο της κυβέρνησης για την περιοχή; Ποιες υποδομές θα κατασκευαστούν γύρω από το αεροδρόμιο; Πώς και πότε θα ενισχυθούν οι οδικοί άξονες και οι δημόσιες μεταφορές;

Πώς θα συνδεθεί η επένδυση με την τοπική παραγωγή, τα αγροτικά προϊόντα, τις μικρές επιχειρήσεις και τις ποιοτικές θέσεις εργασίας;

Μια χαρά τα είπε ο βουλευτής σας ο κύριος Χρυσομάλλης.

Πώς θα αντιμετωπιστούν, για παράδειγμα, οι αυξημένες ανάγκες σε νερό, ενέργεια, αποχέτευση και διαχείριση απορριμμάτων;

Τα σκεφτήκατε αυτά; Κάνατε κάτι;

Ένα μεγάλο έργο άρδευσης ή ύδρευσης είχατε εντάξει όλο και όλο στο Ταμείο Ανάκαμψης, σε όλη τη Μεσσηνία, το Μιναγιώτικο Φράγμα, (33 εκατομμύρια προϋπολογισμός). Ξέρετε τι έγινε;  Απεντάχθηκε.

Σήμερα, παραχωρείτε μια κρίσιμη υποδομή και θεωρείτε ότι με την υπογραφή της σύμβασης τελείωσε η δουλειά σας.

Σε αντίθεση με τον επενδυτή, μετράτε μόνο το τίμημα και τις αναμενόμενες αφίξεις.

Δεν μετράτε τις ανάγκες και τις ευκαιρίες που θα δημιουργηθούν στον τόπο. Βλέπετε το αεροδρόμιο. Δεν βλέπετε την περιοχή γύρω του. Βλέπετε την επόμενη τουριστική περίοδο. Δεν βλέπετε την επόμενη δεκαετία.

Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά μας, κυρίες και κύριοι της Κυβέρνησης.

Για εσάς ανάπτυξη είναι μέχρι να ολοκληρωθεί μια συναλλαγή.

Για εμάς η ανάπτυξη ξεκινάει με ένα συνολικό σχέδιο για τον τόπο.

Ένα αεροδρόμιο μπορεί να ανοίξει την πύλη της ανάπτυξης.

Χρειάζεται, όμως, ένα κράτος που μαζί με την τοπική κοινωνία θα γνωρίζει προς τα πού θέλει να οδηγήσει την περιοχή.

Να λοιπόν κ. Υπουργέ, γιατί σας έφερα το βιβλίο.

Για να θυμάστε την ημέρα που γράψατε την Ιστορία Δύο Συμβάσεων.

Δύο συμβάσεις που συμβολίζουν τις δύο Ελλάδες που ζούμε.

Από τη μια λοιπόν έχουμε μια σύμβαση στην Βασιλίτσα χωρίς business plan, χωρίς σχέδιο, χωρίς τεχνογνωσία, χωρίς χρήματα.

Και από την άλλη μια επένδυση που, αυτά τουλάχιστον, τα έχει όλα. Από ανθρώπους που ξεκίνησαν δεκαετίες πριν. Με σχέδιο, όραμα, γνώση και δικά τους χρήματα.

Αυτές είναι οι δύο συμβάσεις. Αυτές είναι και οι δύο Ελλάδες. Η Ελλάδα της αρπαχτής και η Ελλάδα των μεγάλων οραμάτων.

Το πρόβλημα για τον κ. Μητσοτάκη είναι ότι δεν είναι, όπως καυχιέται, η δεύτερη Ελλάδα δική του. Η πρώτη είναι.

Αποτυχία στο Ταμείο Ανάκαμψης, ευρωπαϊκές συμβάσεις που δεν ολοκληρώνονται ποτέ και οδηγούν σε τραγωδίες  Υπερταμείο, ακόμα σύμβολο Εθνικής εξάρτησης και αναποτελεσματικότητας, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, καρτέλ αισχροκέρδειας.

Αυτή η Ελλάδα είναι πλέον όλη δική του. Και η δεύτερη δεν είναι κανενός μας. Και ας τρέχουμε οι πολιτικοί για τις κορδέλες.

Η δεύτερη ανήκει στους Έλληνες που θα κάνουν τα πάντα για να βοηθήσουν την πατρίδα τους

Και ο καλύτερος τρόπος να τους βοηθήσουμε ως πολιτικό σύστημα  είναι να ανοίγουμε δρόμους, να απελευθερώνουμε δυνάμεις.

Όχι μόνο ιδιωτών αλλά και οραματιστών στο δημόσιο χώρο.

Υπάρχουν και τέτοιοι! Δήμαρχοι και Περιφερειάρχες, Πρόεδροι Επιμελητηρίων και Συνεταιριστές σε όλη την Ελλάδα που θέλουν να δουν την πατρίδα τους να μεγαλουργεί. Που και που, κανένας Υπουργός.

Αλλά για να ανοίξουμε δρόμους θα πρέπει να έρθει ξανά στο τιμόνι μια Κυβέρνηση που πιστεύει σε ένα πράγμα. Στην αξία και την δύναμη της Ελληνίδας και του Έλληνα παντού.

Να έρθει μια κυβέρνηση που πιστεύει στα μεγάλα οράματα που ξεκινούν σε ένα οικόπεδο με ελιές.

Και θα κάνει τα πάντα για να τα απελευθερώσει από άδικες δυσκολίες. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα να φύγει η Κυβέρνηση της Ελλάδας της αρπαχτής.

Καλό διάβασμα κ. Υπουργέ!